เทศบาลนครอุบลราชธานี : Ubonratchathani City Municipality


	แผนที่ในตัวเมืองอุบลราชธานี

	บ้านปะอาว

	อยู่ที่ตำบลหนองขอน อำเภอเมือง เป็นหมู่บ้านเก่าแก่กว่า 200 ปี บรรพบุรุษอพยพมาจาก
	เมืองหนองบัวลำภู บ้านปะอาวมีงานทองเหลือง ที่ขึ้นชื่อเพราะเป็น “การหล่อทองเหลือง”
	ด้วยกรรมวิธีแบบโบราณที่สืบทอดจากบรรพบุรุษ โดยมีพ่อทอง ล้อมวงศ์ เป็นหัวหน้ากลุ่ม
	ถ่ายทอด แก่คนรุ่นใหม่ในหมู่บ้านส่วนผู้หญิงก็รวมกลุ่มทอผ้าไหมมัดหมี่ที่งดงาม

	วัดหนองป่าพง

	อยู่ที่บ้านก่อ ตำบลโนนโหนน อำเภอวารินชำราบ ซึ่งก่อตั้งโดยพระอาจารย์หลวงพ่อชา สุภัทโท
	พระเถระชื่อดังสายวิปัสนา พื้นที่ประมาณ 300 ไร่ ตั้งอยู่ท่ามกลางป่าทึบ มีหนองน้ำที่มีต้นพงขึ้น
	อยู่ทั่วไปซึ่งเป็นที่มาของชื่อวัด บรรยากาศร่มรื่น เหมาะแก่การเล่าเรียนพระธรรมวินัย
	ปฏิบัติวิปัสนากรรมฐาน เป็นต้นแบบวัดป่าสายหลวงพ่อชา ซึ่งมีสาขามากที่สุดเกือบ 200 แห่ง
	ทั้งในประเทสและต่างประเทศ สิ่งที่น่าสนใจภายในวัดคือ เจดีย์หลวปู่ชา เป็นสถาปัตยกรรม
	ร่วมสมัยผสมผสานกับศิลปะท้องถิ่นอีสาน พระอุโบสถแบบสมัยใหม่เอื้อประโยชนืใช้สอย
	พื้นบกสูงเป็นถังเก็บน้ำฝน ภายในมีภาพแกะสลักวัตรปฏิบัติของหลวงพ่อชาและพิพิธภัณฑ์จัดแสดง
	โบราณวัตถุเครื่องทองเหลือง ผ้าทอเมืองอุบล หุ่นขี้ผึ้งหลวงพ่อชา ส่วนองค์เจดีย์บรรจุอัฐิ
	ิหลวงพ่อชา มีรูปแบบสถาปัตยกรรมผสมผสานระหว่างอีสานกับล้านช้าง

	ธรรมมาสน์บ้านชีทวน

	จากตัวเมืองจังหวัดอุบลฯ ใช้ทางหลวหมายเลข 23 ไปทาง อ.เขื่องใน ประมาณ 22 กม.
	ผ่านศูนย์วิจัยข้าวอุบลฯ ด้านขวามือข้ามสะพานลำเซบาย จะพบชุมชนและเพิงขายอาหาร
	บริเวณโค้งอันตรายหลัก กม.268 ให้เลี้ยงซ้ายตรงไปผ่านวัดหัวดอน บ้านหัวดูนจนถึงบ้านชีทวน
	วัดตั้งอยู่ในหมู่บ้านธรรมมาสน์ดังกล่าวเป็นศิลปกรรมญวนที่งดงามมาก ฐานด้านล่าง
	เป็นประติมากรรมปูนปั้นรูปสิงห์เทินบุษบกยอดปราสาทยาว 2 เมตร สูงเกือบ 5 เมตร
	ภายในกลวง ตกแต่งด้วยลายปูนปั้นนูนต่ำ
	ประดับกระจกระบายสีต่างๆ ได้แก่ สีน้ำเงิน ฟ้า เขียว เหลือง ขาว และดำ แม้จะไม่ค่อยมีลักษณะศิลปะไทย
	แต่ก็สะท้องถึงความเชื่อเรื่อง สิงหาสน์รัตนบัลลังก์หรือคติฐานสิงห์แบบไทย

	แก่งสะพือ

	แก่งหินกลางลำน้ำมูล อยู่หน้าวัดสระแก้วในตัวอำเภอพิบูลมังสาหาร คำว่า “สะพือ” มาจากคำว่า
	“ซำพืด” หรือ “ซำปึ้ด” ในภาษา ส่วยแปลว่า “งูใหญ่” หรือ “งูเหลือม” เพราะเชื่อว่ามีถ่ำงู
	อยู่ใต้แก่งบริเวณแก่งสะพือถือว่าเป็นสถานที่ศักดิ์สิทธิ์ในสมัยโบราณพบเศษชิ้นส่วน
	และซากปราสาทหินของขอมโบราณ และ “พระพือ” หรือ “หินพระนารายณ์” เทวรูปหินประทับนั่ง
	ทรงจักรทางหัตถ์ขวา และดอกบัวทางหัตถ์ซ้าย เป้นที่เคารพสักการะบูชาของชาวบ้าน
	มีพิธีไหว้พระพือทุกปี ปุจจุบันเคลื่อนย้านขึ้นไปประดิษฐานไว้ใมนพระอุโบสถวัดสระแก้ว
	ปกติช่วงหย้าแล้งประมาณเดือนมกราคม-พฤษภาคม น้ำลดระดับลงจะมองเห็นแก่งสะพือได้ชัดเจน
	ปัจจุบันสภาพแวดล้อมเปลี่ยนแปลงไป น้ำมีระดับสูงขึ้น ทำให้มองเห็นเกาะแก่งกลางน้ำ
	ได้ไม่ชัดเจน

	เขื่อนสิรินธร

	ระหว่างเส้นทางสู่อุทยานแห่งชาติแก่งตะนะมีจุดแวะพักชมทิวทัศน์ที่งดงาม บริเวณทะเลสาบ
	เหนือเขื่อนสิรินธร มีสวนหย่อมตกแต่งสวยงาม แพขายอาหารเหมาะแก่การแวะพัก
	รับประทานอาหาร ชมทิวทัศน์ภาพชาวบ้านหาปลา มีบ้านพักให้บริการติดต่อได้ที่เขื่อสิรินธร
	โทร.(045) 366085, 336081-3


	ภาพเขียนสีที่ผาแต้ม

	ผาแต้มที่อยู่ที่บ้านกุ่มและบ้านหนองผือน้อย ตำบลห้วยไผ่ อำเภอโขงเจียม เป็นหน้าผา
	หินทรายส่วนหนึ่งของเทือกเขาภูพาน ขนานไปตามแนวแม่น้ำโขง จากอุทยานฯ
	มีทางเดินจากด้านบนลงไปชมภาพเขียนสียุคก่อนประวัติศาสตร์ อายุไม่น้อยกว่า 3,000 ปี
	ที่เรียงรายติดต่อกันตั้งแต่ผาแต้ม ผาหมอน ผาเจ็ก บางแห่งก็เป็นการสลักภาพลงในเนื้อหิน
	จากบริเวณผาแต้มจะมองเห็นทัศนียภาพฝั่งลาวที่อยู่ตรงข้ามได้ชัดเจน และเป็นจุดชมพระอาทิตย์
	์ที่สวยงามอีกจุดหนึ่ง

	น้ำตกสร้อยสวรรค์

	เป็นน้ำตกขนาดใหญ่ที่สวยงาม มีน้ำไหลตลอดปี เกิดจากสายน้ำ 2 สาย คือ ห้วยไผ่
	ไหลจากหน้าผาสูงชัน ส่วนห้วยสร้อย ไหลมาตามช่องเขาที่เป็นหน้าผากว้างคนละด้าน
	มาบรรจบกันคล้ายสายสร้อย ก่อนไหลสู่แม่น้ำโขง ด้านบนมีลานหินและดอกไม้ป่านานาพันธ์
	สามารถมองเห็นทิวทัศน์แม่น้ำโขง ผืนป่าและหน้าผาหินฝั่งลาวได้ชัดเจน

	น้ำตกแสงจันทร์ (น้ำตกรู)

	เป็นน้ำตกขนาดเล็กแต่มีลักณะพิเศษ คือ สายน้ำจากลำห้วยท่าล้ง ไหลลอดตกลงมาผ่านหน้าผา
	ที่เป็นปล่องหิน คล้ายรูสู่เบื้องล่าง จึงเรียกว่า “น้ำตกรู” สายน้ำที่ไหลตกกระทบปล่องหิน
	สาดกระเซ้นคล้ายแสงจันทร์ที่สาดส่องลงมาบนพื้นโลก จึงเรียกอีกชื่อหนึ่งว่า “น้ำตกแสงจันทร์”


	วัดภูเขาแก้ว

	อยู่บนเนินเขาในอำเภอพิบูลมังสาหารไปตามทางหลวงหมายเลข 217 ภายในวัดมีอุโบสถ
	ทรงพุทธนาวาที่สวยงาม ประดับด้วยกระเบื้องเคลือบทั้งหลังเหนือบานประตูและหน้าต่างด้านใน
	ตกแต่งด้วยภาพนูนสูงเรื่องราวเกี่ยวกับพระธาตุสำคัญในประเทศไทย


	อุทยานแห่งชาติภูจองนายอย

	เป็นอุทยานแห่งชาติลำดับที่ 53 ของประเทศ และเป็นแห่งที่ 2 ของจังหวัดอุบลราชธานี
	ซึ่งประกาศขึ้นเป็นอุทยานแห่งชาติ เมื่อวันที่ 1 มิถุนายน พ.ศ.2534 กินอาณาเขตติดต่อ
	ถึง 3 อำเภอ คือ อำเภอบุณฑริก อำเภอนาจะหลวย และอำเภอน้ำยืนและยังมีพื้นที่ติดต่อกับ
	ประเทศลาว และกัมพูชาอีกด้วย ในพื้นที่ของเทือกเขาพนมดงรัก ประกอบไปด้วยภูมิประเทศ
	ที่เป็นเขาสูงสลับซับซ้อน เช่น ภูจองนายอย ภูจองน้ำซับ ภูจอง ภูจันทร์แดงภูพลาญ
	ภูพลาญยาวเป็นต้น มีสภาพป่าที่อถดมสมบูรณ์และหลากหลายด้วยสังคมป่าเต็ง-รัง ป่าดิบแล้ง
	และป่าดิบเขาสลับกับลานหินที่กว้างและหน้าผาของทางใต้ของอุทยานฯ จึงเป็นจุดชมวิว
	ที่สามารถแลเห็นประเทศลาวและกัมพูชา ได้หลายจุดรวมถึงเ็ป็นแหล่งต้นน้ำหลายสายของจังหวัด
	อุบลราชธานียังให้เกิดน้ำตกน่าสนใจ หลายแห่ง เหมาะเป็นแหล่งท่องเที่ยวทางธรรมชาติยิ่ง

	สามเหลี่ยมมรกต

เป็นจุดบรรจบกันของแนวชายแดน 3 ประเทศ คือ ไทย ลาว และกัมพูชา ซึ่งบริเวณนี้มีการสร้างศาลาที่พักในลักษณะที่หันหน้า
ไป 3 ทาง คือหันหน้าเข้าหาแต่ละประเทศ เพื่อเป็นเครื่องหมายแห่งความร่วมมือในด้านต่างๆ ของทั้ง 3 ประเทศ บ้านพี่เมืองน้อง
ไม่ว่าจะเป็นทางด้านเศรษฐกิจ การค้าและการท่องเที่ยวแต่ในขณะนี้การเดินทางสัญจรไปมาหรือการเดินทางข้ามพรมแดน
ยังต้องอยู่ในความดูแลของเจ้าหน้าที่จากกองกำลงัสุรนารี เพราะยังถือเป็นเขตพื้นที่แนวชายแดนที่ต้องมีมาตรการรักษา
ี่ความปลอดภัยอย่างเข้มงวด